Tributes and Time Travel

Γράφει η Έλλη Δήμου, Από «ενζενί» (ηθοποιός που παίζει τον ρόλο της απλοϊκής και αθώας νέας) σε «φινετσάτη» ντάμα η Καίτη Πάνου άφησε το δικό της στίγμα, στον Ελληνικό Κινηματογράφο. Γεννημένη στις 28 Αυγούστου του 1927 , ήρθε στην Ελλάδα πολύ μικρή , από τον Πύργο Βουλγαρίας. Όντας σε τρυφερή ακόμη   ηλικία, είχε καταλάβει ποιο επάγγελμα αγαπούσε. Συμμετείχε σε σχολικές παραστάσεις και εμφανίστηκε στο παιδικό θέατρο της Αντιγόνης Μεταξά.   Έφερε τον τίτλο του «παιδιού θαύματος». Η επίσημη πρώτη στον Κινηματογράφο για την Πάνου, έγινε σε ηλικία 16 ετών- το 1943 - στην ταινία «Η φωνή της καρδιάς» . Η «πρώτη της φορά» συν έπεσε με την –επίσης- παρθενική εμφάνιση του Δημήτρη Χόρν αλλά και της «Φίνος Φίλμ». Η ταινία «Η φωνή της καρδιάς» είναι η πρώτη της «Φίνος Φίλμ. Ωστόσο αποτελεί συμπαραγωγή με τον Γιώργο Καβουκίδη. Φημολογείται πως ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος του έργου-Δημήτρης Ιωαννόπουλος- είχε ερωτευτεί τη νεαρή ηθοποιό και παρ...

Γράφει η Έλλη Δήμου,   Ο Ελληνικός Κινηματογράφος γνώρισε μεγάλες δόξες. Τα «χρυσά χρόνια» του δημιουργήθηκαν ταινίες, που συντροφεύουν γενιές και γενιές μέχρι και σήμερα. Οι «γίγαντες»  και πρωταγωνιστές του κινηματογράφου μένουν ανεξίτηλοι στις μνήμες όλων. Όμως, πως θα ήτανε-άραγε- οι ταινίες που όλοι έχουν αγαπήσει, αν δεν υπήρχαν οι θρυλικοί δευτεραγωνιστές; Εκείνοι που πέρασαν από τον Ελληνικό Κινηματογράφο και όχι μόνο τον «ακούμπησαν» αλλά τον στιγμάτισαν;   Ας θυμηθούμε μερικούς μόνο -από τους σπουδαίους- δευτεραγωνιστές: Σαπφώ Νοταρά . Η Σαπφώ Χανδάνου (το πραγματικό της επίθετο) γεννήθηκε το 1907/1910 (οι απόψεις διίστανται) στο Ηράκλειο. Μια επιβλητική μορφή, με χαρακτηριστική βραχνή χροιά, που κατάφερε μέσα από δεύτερους ρόλους να δημιουργήσει έναν "τύπο"- εκείνον της ιδιαίτερης γεροντοκόρης – με τον οποίον μάλιστα ταυτίστηκε. Οι ατάκες που χάρισε στο κοινό έχουν μείνει αξέχαστες. Έβαλε «μπουρλόοοτο»  σε ταινίε...

Γράφει η Ασημίνα Σακλάκη, Πόσο γουστάρουμε τον τραγουδιστή μας;.. Όλοι κάποιον τραγουδιστή έχουμε πολύ ψηλά στην εκτίμηση μας και για αυτό τον λόγο έχουμε επιλέξει να ασχοληθούμε μαζί του , περισσότερο από κάθε άλλον. Παραδέξου το. Kάτι μας κέντρισε σε αυτόν. Ίσως το αθεράπευτα ρομαντικό χαμόγελο του; Ο τρόπος που γελάει; Ο τρόπος που μας κάνει να νιώθουμε; Ξέρω ότι μόλις τον σκέφτηκες... Αυτή τη φωνή ξέρεις ότι δεν πρόκειται να την ξεχάσεις.. Έχεις μάθει όλα τα τραγούδια του απέξω και ανακατωτά, όσες φορές και να τα ακούσεις δεν τα βαριέσαι. Τα τραγουδάς με το ίδιο πάθος και την ίδια ένταση, όπως την πρώτη φορά. Το νιώθεις ρε φίλε μου… Με τα τραγούδια του , ξανά γεννιέσαι.. Εκφράζουν αυτά που φοβάσαι να πεις ή ακόμη και να σκεφτείς. Να μην μιλήσω για τη συναυλία του , είσαι η πρώτη που έχει προμηθευτεί τα εισιτήρια και κουβαλάς και όλη την παρέα σου (θέλει δεν θέλει). Χαλάλι τα χρήματα που χάλασες, ένιωσες ζωντανή αυτή τη ...

Γράφει η Έλλη Δήμου, Ο κινηματογράφος είναι άμεσα συνδεδεμένος με τη μυθοπλασία, τη διασκέδαση και την χαλάρωση. Τι γίνεται όμως, όταν συναντά τη ζωή; Όταν φτάνουν στη μεγάλη οθόνη πραγματικά γεγονότα, που φέρουν μαζί τους πόνο, ντροπή, βία, φτώχεια;  Ο Ελληνικός Κινηματογράφος έχει τολμήσει και έχει αποτυπώσει -ουκ ολίγες φορές- αληθινές ιστορίες- οι οποίες είχανε συγκλονίσει την εγχώρια κοινή γνώμη. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι καινούργιοι… «Παραγγελιά!»  Ο ηθοποιός Αντώνης Αντωνίου ενσαρκώνοντας τον Νίκο Κοεμτζή στην ταινία «Παραγγελιά» Γυρισμένη το 1980 αλλά τοποθετημένη το 1973, η ταινία περιγράφει τη ζωή, το δράμα και το φονικό ξέσπασμα του Νίκου Κοεμτζή. Ο Κοεμτζής γεννημένος το 1938, από μικρή ηλικία βίωσε τον διωγμό και το περιθώριο διότι οι γονείς του ήτανε συνδεδεμένοι με το ΕΑΜ. Σάββατο 24 Φεβρουαρίου του 1973- και έχοντας αποφυλακιστεί λίγες μέρες πριν- ο Κοεμτζής επισκέφθηκε το νυχτερινό κέντρο «Νερ...

Γράφει η Έλλη Δήμου, Ο Στράτος Διονυσίου γεννήθηκε στη Νιγρίτα Σερρών στις 8 Νοεμβρίου του 1935 . Τέκνο προσφυγικής οικογένειας από την Μικρά Ασία, έζησε μια φτωχική, γεμάτη εμπόδια και δυσκολίες παιδική ηλικία. Με σκληρή δουλειά και οδηγό το πάθος του για τη γνήσια και ατόφια λαϊκή μουσική, κατάφερε να στιγματίσει το ελληνικό πεντάγραμμο. «Η παιδική μου ηλικία ήτανε μια περιπέτεια». Ο Διονυσίου από μικρός φαινότανε πως δε μπορεί να μπει σε καλούπια. Έκανε παρέα κυρίως με μεγαλύτερα παιδιά και η αταξία ήτανε το χαρακτηριστικό του. Ένας αντικειμενικά καλός μαθητής Δημοτικού-ειδικά για τα δεδομένα της εποχής- ο οποίος όμως δε συνέχισε στο Γυμνάσιο. Λόγω των συνθηκών-εκείνων των χρόνων- αλλά και των πολιτικών φρονημάτων του πατέρα του, ο οποίος ήτανε αριστερός, οι γονείς του τον έστειλαν στην Θεσσαλονίκη το 1947. Νιώθοντας πως εκεί θα είναι πιο ασφαλής.   Ένα χρόνο αργότερα ο πατέρας του φεύγει από την ζωή και ο νεαρός Διονυσίου ρίχνεται στην βιοπάλη. Κάν...